شمارهٔ ۴۰

ادامه‌ی باب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنه

1. شمارهٔ ۴۲ای شمّهٔ لطف تو بهشت افروزی
2. شمارهٔ ۴۳هم بر کف ودود، مُلْک بتوانی راند
3. شمارهٔ ۴۴ای آن که کمال خرده دانان دانی
4. شمارهٔ ۴۵ای آن که به حکم، ملک میرانی تو
5. شمارهٔ ۴۶جان حمد تو از میانِ جان میگوید
6. شمارهٔ ۴۷گر دست دهد غم تو یک دم، آن به
7. شمارهٔ ۴۸هم در بر خود خواندگان داری تو
8. شمارهٔ ۴۹ای گم شده دیوانه وعاقل، در تو