پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

بخش نوزدهم

(۷) گفتار جعفر صادق

چنین کردند اصحاب ولایت

ز لفظ جعفر صادق روایت

که ویرانیست این دنیای مردار

وزو ویران ترست آن دل بصد بار

که او ویرانهٔ دنیا گزیند

که تا در مسند دنیا نشیند

ولیکن هست عُقبی جای معمور

وزو معمورتر آن دل که از نور

نخواهد جز بعُقبی در عمارت

شود قانع دهد دنیا بغارت

ادامه‌ی بخش نوزدهم

  1. (۹) حکایت در ذمّ دنیایکی پرسید ازان دانای فتوی
  2. (۱۰) حکایت شاهزاده و عروسیکی شه زادهٔ خورشید فر بود
  3. (۱۱) حکایت ابرهیم علیه السلامنوشته در قصص اینم عیان بود
  4. (۱۲) حکایت حلّاج با پسرپسر را گفت حلّاج نکوکار
  5. (۱۳) در معنی آن که غیبت گناهی بزرگ استچنین نقلست در توراة کان کس
  6. (۱۴) سخن گفتن آن مرد در غیبتبزرگی بود می‌گفت و شنود او
همه‌ی بخش نوزدهم ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.