پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۶۸

گر یار چنین سرکش و عیار نبودی

حال من بیچاره چنین زار نبودی

گر عشق بتان خنجر هجران نکشیدی

در روی زمین خوشتر ازین کار نبودی

از شادی من خلق جهان شاد شدندی

گر بر دل من بار غم یار نبودی

از بادهٔ من خلق جهان مست بدندی

در روی زمین یک تن هشیار نبودی

گر یار گذر بر سر بازار نکردی

هنگامهٔ ما بر سر بازار نبودی

هر زاهد خشکی نفس از عشق زدندی

گر یار چنین سرکش و خونخوار نبودی

زلف تو اگر دعوت کفار نکردی

امروز کس لایق زنار نبودی

گر یار نمودی رخ خود را به همه خلق

اندر دو جهان همدم عطار نبودی

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۷۰ای آنکه هیچ جایی آرام جان ندیدی
  2. غزل شمارهٔ ۷۷۱الصلا ای دل اگر در عشق او اقرار داری
  3. غزل شمارهٔ ۷۷۲جانا دهنی چو پسته داری
  4. غزل شمارهٔ ۷۷۳هم تن مویم از آن میان که نداری
  5. غزل شمارهٔ ۷۷۴تورا گر نیست با من هیچ کاری
  6. غزل شمارهٔ ۷۷۵تو را تا سر بود برجا کجا داری کله داری
  7. غزل شمارهٔ ۷۷۶پروانه شبی ز بی قراری
  8. غزل شمارهٔ ۷۷۷ای بوس تو اصل هر شماری
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.