پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۶۶

درد دل دارم جهانی بی‌تو من

زانکه نشکیبم زمانی بی‌تو من

عالمی جان آب شد در درد تو

چون کنم با نیم جانی بی‌تو من

روی در دیوار کردم اشک‌ریز

تا بمیرم ناگهانی بی‌تو من

من خود این دم مرده‌ام بیشم نماند

پوستی و استخوانی بی‌تو من

چون نه نامم ماند بی‌تو نه نشان

از تو چون یابم نشانی بی‌تو من

جان من می‌سوزد و دل ندهدم

تا کنم یک دم فغانی بی‌تو من

می‌توانی آخرم فریاد رس

چند باشم ناتوانی بی‌تو من

چشم می‌دارم زهی دانی چرا

زانکه گشتم چون کمانی بی‌تو من

دل چو برکندم ز تریاک یقین

زهر خوردم بر گمانی بی‌تو من

گر نکردم سود در سودای تو

می‌کنم هر دم زیانی بی‌تو من

بی توام در چشم موری عالمی است

می‌نگنجم در جهانی بی‌تو من

گرچه از من کس سخن می‌نشنود

پر سخن دارم زبانی بی‌تو من

دوستان رفتند و هم جنسان شدند

با که گویم داستانی بی‌تو من

همت عطار بازی عرشی است

خود ندارم آشیانی بی‌تو من

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۶۸ای دل و جان زندگانی من
  2. غزل شمارهٔ ۶۶۹میل درکش روی آن دلبر ببین
  3. غزل شمارهٔ ۶۷۰بار دیگر روی زیبایی ببین
  4. غزل شمارهٔ ۶۷۱ای روی تو آفتاب کونین
  5. غزل شمارهٔ ۶۷۲هر که جان درباخت بر دیدار او
  6. غزل شمارهٔ ۶۷۳ای چو گویی گشته در میدان او
  7. غزل شمارهٔ ۶۷۴ای صبا گر بگذری بر زلف مشک افشان او
  8. غزل شمارهٔ ۶۷۵ای صبا برگرد امشب گرد سر تاپای او
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.