پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

غزلیات

غزل شمارهٔ ۶۷۰

بار دیگر روی زیبایی ببین

عقل و جان را تازه سودایی ببین

از غم آن پیچ زلف بیقرار

زاهدان را ناشکیبائی ببین

در جمالش هر که را آن چشم هست

تا ابد در خود تمنایی ببین

در میان اهل دل هر ساعتش

غارتی نو تازه غوغایی ببین

عاشقان را نقد عشق او نگر

فارغ از امروز و فردایی ببین

بر سر میدان رسوایی عشق

عالمی را همچو شیدایی ببین

در بیابان‌های بی پایان او

هر زمانی شیب و بالایی ببین

گر ندیدی دل به زیر بار عشق

شبنمی در زیر دریایی ببین

گاه جان را در تک و پویی نگر

گاه دل را در تمنایی ببین

تا که سودای وصالش می‌پزم

بر منش هر لحظه صفرایی ببین

گفتمش جانا دل عطار کو

گفت خود گم کرده‌ای جایی ببین

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۶۷۲هر که جان درباخت بر دیدار او
  2. غزل شمارهٔ ۶۷۳ای چو گویی گشته در میدان او
  3. غزل شمارهٔ ۶۷۴ای صبا گر بگذری بر زلف مشک افشان او
  4. غزل شمارهٔ ۶۷۵ای صبا برگرد امشب گرد سر تاپای او
  5. غزل شمارهٔ ۶۷۶ای سراسیمه مه از رخسار تو
  6. غزل شمارهٔ ۶۷۷ماییم دل بریده ز پیوند و ناز تو
  7. غزل شمارهٔ ۶۷۸تا دل ز دست بیفتاد از تو
  8. غزل شمارهٔ ۶۷۹ای مرا زندگی جان از تو
همه‌ی غزلیات ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.