پرش به محتوای اصلی
عطار عطار

بخش هفتم

بخش ۱ - المقالة السابعه

حقیقت چیست پیش‌اندیش بودن

ز خود بگذشتن و با خویش بودن

اگر جانت برون آید ز صورت

ببینی هرچ می‌دانی ضرورت

حجاب تو نیاید هر دو عالم

ببینی هر دو عالم را به یک دم

از این صورت اگر بیرون شوی تو

مه و خورشید محجوبون شوی تو

چو جانت را مقام نور دادند

سر چشم تو سوی حور دادند

مشو مغرور حور و خلد هرگز

که بی حق نور ندهد خلد هرگز

ادامه‌ی بخش هفتم

  1. بخش ۳ - الحکایه و التمثیلاسیری را به صد درد و ندامت
  2. بخش ۴ - الحکایه و التمثیلشنیدم من که شبلی با گروهی
  3. بخش ۵ - الحکایه و التمثیلیکی پشه شکایت کرد از باد
  4. بخش ۶ - الحکایه و التمثیلچنین گفت آن جوانمرد پگه‌خیز
  5. بخش ۷ - الحکایه و التمثیلیکی کناس بیرون جست از کار
  6. بخش ۸ - الحکایه و التمثیلعزیزی بد که تا شد شصت ساله
  7. بخش ۹ - الحکایه و التمثیلبدان خربنده گفت آن پیر دانا
  8. بخش ۱۰ - الحکایه و التمثیلکری بر ره بخفت از خرده‌دانی
همه‌ی بخش هفتم ←

عطار درباره‌ی عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینهٔ عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخورد...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.