امیر معزی
شمارهٔ ۱۳۲
ای گوی زَنَخ سخن ز گویت گویم
وی موی میان ز عشق مویت مویم
گر آب شوم گذر به جویت جویم
ور سرو شوم به پیش رویت رویم
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳۴چشم من و چشم آن بت تنگ دهان
- شمارهٔ ۱۳۵تیغ ملک شرق خداوند جهان
- شمارهٔ ۱۳۶هر شاه که داشت دولت و بخت جوان
- شمارهٔ ۱۳۷نه با منی ار چه همنشینی با من
- شمارهٔ ۱۳۸رفتی و به یک بارگرفتی کم من
- شمارهٔ ۱۳۹بگرفت شها قضای بد دامن من
- شمارهٔ ۱۴۰ای چرخ‌کمر مبند برکینه من
- شمارهٔ ۱۴۱نازید به گرز گاوسار افریدون
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.