امیر معزی
شمارهٔ ۱۳۶
هر شاه که داشت دولت و بخت جوان
هر دو یله کرد و خود برون شد زمیان
ایزد چو تو را کرد شهنشاه جهان
هر دو به تو داد وگفت جاوید بمان
امیر معزی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۳۸رفتی و به یک بارگرفتی کم من
- شمارهٔ ۱۳۹بگرفت شها قضای بد دامن من
- شمارهٔ ۱۴۰ای چرخ‌کمر مبند برکینه من
- شمارهٔ ۱۴۱نازید به گرز گاوسار افریدون
- شمارهٔ ۱۴۲گر حاجب و چاوش تو ای ناصر دین
- شمارهٔ ۱۴۳ای شاه زتو تخت همی نازد و زین
- شمارهٔ ۱۴۴ای حیدر و جمشید به شمشیر و نگین
- شمارهٔ ۱۴۵ای شاه جهان دو گوشهٔ روی زمین
درباره‌ی امیر معزی
امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.