پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۶۱

من پیرم اگر کشته شوم از ستمت

این کشتن من باد مزید کرمت

زان موی سیه سفید کردم ز غمت

تا سرخ بخون خود کنم در قدمت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۳عمریست که میرود دل اندر ره دوست
  2. شمارهٔ ۶۴بی بختم و دست و دل ز اندیشه تهیست
  3. شمارهٔ ۶۵ای برهمن آن عارض چون لاله پرست
  4. شمارهٔ ۶۶می نوش که آنکه کعبه کردست و کنشت
  5. شمارهٔ ۶۷سامان دل از بی سر و سامانی ماست
  6. شمارهٔ ۶۸در نزد حکیم مس هم از جنس طلاست
  7. شمارهٔ ۶۹در دیده عقل عاشقی سوختن است
  8. شمارهٔ ۷۰عشق آب حیات و خضر فرح فالست
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.