پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۴۲۹

دوش از غم عمر رفته در منزل خویش

در فکر فرو شدم دمی با دل خویش

از حاصل عمر در کفم هیچ نبود

شرمنده شدم ز عمر بیحاصل خویش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۳۱با خلق کرم کن و به آزار مکوش
  2. شمارهٔ ۴۳۲فرزند نکو بر آر ای صاحب هش
  3. شمارهٔ ۴۳۳آن قد چو سرو بین و روی چو مهش
  4. شمارهٔ ۴۳۴عقل است کسی که شه برد فرمانش
  5. شمارهٔ ۴۳۵گرخانه سیه زعشق او شد مخروش
  6. شمارهٔ ۴۳۶تا کی نگرم بدیده روشن خویش
  7. شمارهٔ ۴۳۷گر دوست نصیب ما نکردست فراغ
  8. شمارهٔ ۴۳۸ایمه که ندارم از تو پروای چراغ
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.