پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۲۴۷

می خور که فلک نقد بقا میدزدد

نور از دل و از چهره صفا میدزدد

یکدم نبود که نیست در غارت ما

سال و مه و روز و شب ز ما میدزدد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۴۹ما را شب هجر او آید چه شود؟
  2. شمارهٔ ۲۵۰در هجر تو خلق از سر و سامان شده اند
  3. شمارهٔ ۲۵۱از دل چو دمی غم تو بیرون نرود
  4. شمارهٔ ۲۵۲آنرا که مراد از در امید دهند
  5. شمارهٔ ۲۵۳طاوس اگر بجلوه پر باز کند
  6. شمارهٔ ۲۵۴آن شمع دمی ز چشم روشن نرود
  7. شمارهٔ ۲۵۵هر دل که درو مهر کسی ریش کند
  8. شمارهٔ ۲۵۶تا دل غم جان داشت بدلبر نرسید
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.