پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱۰

عاشق نه که از می دل راحت دارد

با خود ز سخن سر فصاحت دارد

چون غنچه شکفته رو زید با دل تنگ

میخندد و در سینه جراحت دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱۲تا تیغ بر استخوان ز جورت نرسید
  2. شمارهٔ ۲۱۳رسوایی ما ز تنگدستی خیزد
  3. شمارهٔ ۲۱۴دردی که دوای او قضا را نرسد
  4. شمارهٔ ۲۱۵خوشباش که غم کلید شادی باشد
  5. شمارهٔ ۲۱۶صد عاشق اگر کشته ز بیداد بود
  6. شمارهٔ ۲۱۷گر پیش تو سر ز کشتن افتد به سجود
  7. شمارهٔ ۲۱۸شوخی که چو سرو ناز دلکش باشد
  8. شمارهٔ ۲۱۹زان گرد گنه بذیل عشاق رسد
همه‌ی رباعیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.