پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

قطعات

شمارهٔ ۹۷

فطرت آدم است یک جوهر

تا چه چیزش قضا قرین کرده

نطفه یی را ز پاکی طینت

جوهر لعل آتشین کرده

دیگری را چو آب چشم فقیر

شبنم خاک ره نشین کرده

پس رضا ده لا بحکم قضا

که قضا اقتضا چنین کرده

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۹۹مکن ای خواجه میل سگ صفتان
  2. شمارهٔ ۱۰۰یارب بگیر دست من پیر ناتوان
  3. شمارهٔ ۱۰۱مستحقان کرم مستان حقند ای پسر
  4. شمارهٔ ۱۰۲ایدل ز خود بمیر که گردی خلاص از آنک
  5. شمارهٔ ۱۰۳طمع تراست که مقبول کاینات شوی
  6. شمارهٔ ۱۰۴چند مردم بکشی رسم بزرگی آنست
  7. شمارهٔ ۱۰۵بگذر ز بزرگی که بود مایه آزار
  8. شمارهٔ ۱۰۶نگذشته است گرد گناهی بهیچ باب
همه‌ی قطعات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.