پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

قطعات

شمارهٔ ۳۸

دلا، گر گنج میجویی گدای مرد معنی شود

به صورت گرچه از خلق جهان درویش‌تر باشد

ببر از اهل صورت زانکه ناکس مار رنگین است

ملامت بیش باشد هر که با او بیشتر باشد

چو شاخ گل بهنگام تواضع بر زمین افتاد

چو خار آنگه که کار افتد سراسر نیشتر باشد

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۴۰اگر چه نامه سیاه است در جهان شخصی
  2. شمارهٔ ۴۱بنده را مردن از طلب خوشتر
  3. شمارهٔ ۴۲مگو که یاد تو اهلی نمیکند نفسی
  4. شمارهٔ ۴۳نرگسش زان زبان چو سوسن نیست
  5. شمارهٔ ۴۴اگر غمی رسد از دهر شاد باش ایدل
  6. شمارهٔ ۴۵بغیر حق، دل اهلی ز هرچه لذت یافت
  7. شمارهٔ ۴۶یار از آیینه نقش خود را دید
  8. شمارهٔ ۴۷ذره خاکی که دست قدرت او را برگرفت
همه‌ی قطعات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.