پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۵۹

ای آن که غمت بدهر شور اندازد

روی تو بر آفتاب نور اندازد

میسوزم ازین غم که مگر روی تودید

خورشید که نور را به دور اندازد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۱شوخی که مرا درگه و بیگه سوزد
  2. شمارهٔ ۶۲آن تازه نهال چند سرکش باشد
  3. شمارهٔ ۶۳چون کار تو دل شکستن من باشد
  4. شمارهٔ ۶۴تا کی رخم از گلاب گلگون باشد
  5. شمارهٔ ۶۵آن چشم که فتنه دل و دین باشد
  6. شمارهٔ ۶۶آن را که به ایزد سر و کاری باشد
  7. شمارهٔ ۶۷هر روز دلم را اسیر خالی باشد
  8. شمارهٔ ۶۸عاشق شب وصل یار هم درد کشد
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.