پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۶۷

هر روز دلم را اسیر خالی باشد

وز عشق توام بدل خیالی باشد

خورشید جهان محنتم من، چه عجب

گوهر روزم از نو زوالی باشد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۹تا یار سیه بیهوش چو بخت من شد
  2. شمارهٔ ۷۰شوخی که دلش داغ دل گلشن شد
  3. شمارهٔ ۷۱هرچند که عمر مایه ناز آمد
  4. شمارهٔ ۷۲شوخی که جفا به از وفا میداند
  5. شمارهٔ ۷۳دونی دو که مردهای بنگ و برشند
  6. شمارهٔ ۷۴مرغ دل من هم به رو هم بال افکند
  7. شمارهٔ ۷۵تا جان تو عزم رفتن از تن نکند
  8. شمارهٔ ۷۶عاشق باید که از طلب ننشیند
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.