پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۶۹

تا یار سیه بیهوش چو بخت من شد

بخت سهیم رشک من روشن شد

رو پاک سیاه است بر اطراف رخش

یا آن که شبم به روز آبستن شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۱هرچند که عمر مایه ناز آمد
  2. شمارهٔ ۷۲شوخی که جفا به از وفا میداند
  3. شمارهٔ ۷۳دونی دو که مردهای بنگ و برشند
  4. شمارهٔ ۷۴مرغ دل من هم به رو هم بال افکند
  5. شمارهٔ ۷۵تا جان تو عزم رفتن از تن نکند
  6. شمارهٔ ۷۶عاشق باید که از طلب ننشیند
  7. شمارهٔ ۷۷جمعی که ثنات رایگان میگویند
  8. شمارهٔ ۷۸گر تیرگی روز من غم فرسود
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.