پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۷۷

جمعی که ثنات رایگان میگویند

مغرور مشو که از زبان میگویند

هستند چو کوه در خوش آمدگویی

هر چیز که گفتی تو همان میگویند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۹ای آن که تو را میل به گلزار بود
  2. شمارهٔ ۸۰ای آن که تو را مدار بر زور بود
  3. شمارهٔ ۸۱آن بی حاصل که وصل بگذاشته بود
  4. شمارهٔ ۸۲دی بابت هرزه گرد بی حاصل خود
  5. شمارهٔ ۸۳نقش رخ او ز چشم بینا نرود
  6. شمارهٔ ۸۴از گریه اگر چه یار همدم نشود
  7. شمارهٔ ۸۵ای چشمم از انتظار روی تو سفید
  8. شمارهٔ ۸۶اول طلب بخت بلندی باید
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.