پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۱

هرچند که گویند به من پیوست

صد شکر که لطف تو همان است که هست

آری همه راهی نتوان بست اما

راهی که زدل بدل بود نتوان بست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳حوری که به زعم او چو او نایاب است
  2. شمارهٔ ۲۴آن غنچه که عالمی ازو در تاب است
  3. شمارهٔ ۲۵در جلوه چو سرو قدت ای یار کجاست
  4. شمارهٔ ۲۶با من که ز ناله ام فلک برحذر است
  5. شمارهٔ ۲۷گفتم سفری کنم اگر تقدیرست
  6. شمارهٔ ۲۸صد رخنه به دل هر دمم از صد نیش است
  7. شمارهٔ ۲۹دل سیر شد از تو خوب رویی می خواست
  8. شمارهٔ ۳۰امشب که رخش خانه فروز من و تست
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.