پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۴

آن غنچه که عالمی ازو در تاب است

در گلشن یزد مثل او نایاب است

پژمرده بود غنچه که بی آب بود

این نادره غنچه تازه بی آب است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶با من که ز ناله ام فلک برحذر است
  2. شمارهٔ ۲۷گفتم سفری کنم اگر تقدیرست
  3. شمارهٔ ۲۸صد رخنه به دل هر دمم از صد نیش است
  4. شمارهٔ ۲۹دل سیر شد از تو خوب رویی می خواست
  5. شمارهٔ ۳۰امشب که رخش خانه فروز من و تست
  6. شمارهٔ ۳۱دانی که چرا نمی توان دید ای دوست
  7. شمارهٔ ۳۲گفتی چشمم از چه خضبال است ای دوست
  8. شمارهٔ ۳۳هرچند که من ناکس و دونم ای دوست
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.