پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

فردا که حیات تازه گیرند اموات

خورشید پرستان همه یابند نجات

گر عذر پرستش خود ایرا گویند

کای را قبسی شمرده ایم از قبسات

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹گویند کسان جمله چه هشیار و چه مست
  2. شمارهٔ ۲۰چون شیشه شکسته شد بهرحال که هست
  3. شمارهٔ ۲۱هرچند که گویند به من پیوست
  4. شمارهٔ ۲۲جز علم و عمل که همدم روز جزاست
  5. شمارهٔ ۲۳حوری که به زعم او چو او نایاب است
  6. شمارهٔ ۲۴آن غنچه که عالمی ازو در تاب است
  7. شمارهٔ ۲۵در جلوه چو سرو قدت ای یار کجاست
  8. شمارهٔ ۲۶با من که ز ناله ام فلک برحذر است
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.