پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳

شعری که ازو گرفت نه گردون زیب

بد گویم هیهات مبادام نصیب

آخر چه توان گفت که میگوید نیست

در عالم خاک زاده قدس غریب

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵عیب ست بد اب پاک شوینده عیب
  2. شمارهٔ ۱۶تا روشن شد دیده ام از رقعه دوست
  3. شمارهٔ ۱۷فردا که حیات تازه گیرند اموات
  4. شمارهٔ ۱۸مشک است به گرد نقطه پرگارت
  5. شمارهٔ ۱۹گویند کسان جمله چه هشیار و چه مست
  6. شمارهٔ ۲۰چون شیشه شکسته شد بهرحال که هست
  7. شمارهٔ ۲۱هرچند که گویند به من پیوست
  8. شمارهٔ ۲۲جز علم و عمل که همدم روز جزاست
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.