پرش به محتوای اصلی
ابوالحسن فراهانی ابوالحسن فراهانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۷

از بس که زالفت خسان خون خوردم

تنهایی را چو یاد کردم مردم

تا سایه بنا شدم بهر جا رفتم

با خود بختی سیه تر از شب بردم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۹چون مهر سفر به هفت کشور کردم
  2. شمارهٔ ۱۲۰ای آن که روی به کوی بیداد گرم
  3. شمارهٔ ۱۲۱روزی که ز روح بند تن بردارم
  4. شمارهٔ ۱۲۲چون خواهم دل ز دلستان برگیرم
  5. شمارهٔ ۱۲۳گر بینم یار وگر نبینم میرم
  6. شمارهٔ ۱۲۴از دوری آفتاب عالم سوزم
  7. شمارهٔ ۱۲۵حال دل از آن بهانه جو می پرسم
  8. شمارهٔ ۱۲۶بر خاک کف پای تو چون رخ نالم
همه‌ی رباعیات ←

ابوالحسن فراهانی درباره‌ی ابوالحسن فراهانی

ابوالحسن فراهانی حسینی متوفای ۱۰۴۰ قمری از شاعران سدهٔ یازدهم و صاحب رسالهٔ «شرح مشکلات دیوان انوری» است. وی از سادات حسینی فراهان و از شعرای سدهٔ یازدهم هجری است که پس از تحصیل دانشهای متداول در زادگاه خود به سبب تنگدستی و برای کسب کمال به اصفهان رفت و دو سال در نصرآباد مسکن گزید. سپس به شیراز رفته و در سلک ملازمان...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.