مناجات شمارهٔ ۸

ادامه‌ی مناجات نامه

1. مناجات شمارهٔ ۱۰الهی! هر که تو را شناسد، کار او باریک و هر که تو را نشناسد، راه او تاریک. تو را شناختن از تو رستن است و به تو پیوستن از خود گذشتن است.
2. مناجات شمارهٔ ۱۱الهی! بر من آراستی خریدم و از هر دو جهان دوستی حضرت تو گُزیدم.
3. مناجات شمارهٔ ۱۲الهی! اگر طاعت بسی ندارم، در هر جهان جز تو کسی ندارم.
4. مناجات شمارهٔ ۱۳الهی! تا به تو آشنا شدم، از خلق جدا شدم و در هر جهان شیدا شدم؛ نهان بودم، پیدا شدم.
5. مناجات شمارهٔ ۱۴الهی! از بنده با حکم ازل چه برآید؟ و بر آن چه ندارد چه باید؟ کوشش بنده چیست؟ کار خواست تو دارد، به جهد خویش نجات خویش کی تواند؟
6. مناجات شمارهٔ ۱۵الهی! ای سزای کرم! و ای نوازندهٔ عالم! نه به آخر شادی‌ست، نه با یاد تو غم؛ خصمی و شفیعی و گواهی و حَکَم.
7. مناجات شمارهٔ ۱۶الهی! تو دوستان را به دشمنان می‌نمایی، درویشان را غم و اندوه دهی، بیمار کنی و خود بیمارستان کنی، درمانده کنی و خود درمان کنی، از خاک آدم کنی و با وی چندان احسان کنی، سعداتش بر سر دیوان کنی و به فردوس او را میهمان کنی، مجلسش روضهٔ رضوان کنی، ناخوردن گندم ب
8. مناجات شمارهٔ ۱۷الهی! از پیش خطر و از پس راهم نیست، دستم گیر که جز تو پناهم نیست.