مناجات شمارهٔ ۱۴

ادامه‌ی مناجات نامه

1. مناجات شمارهٔ ۱۶الهی! تو دوستان را به دشمنان می‌نمایی، درویشان را غم و اندوه دهی، بیمار کنی و خود بیمارستان کنی، درمانده کنی و خود درمان کنی، از خاک آدم کنی و با وی چندان احسان کنی، سعداتش بر سر دیوان کنی و به فردوس او را میهمان کنی، مجلسش روضهٔ رضوان کنی، ناخوردن گندم ب
2. مناجات شمارهٔ ۱۷الهی! از پیش خطر و از پس راهم نیست، دستم گیر که جز تو پناهم نیست.
3. مناجات شمارهٔ ۱۸الهی! دستم گیر که دست‌آویز ندارم، و عذرم بپذیر که پای گریز ندارم.
4. مناجات شمارهٔ ۱۹الهی! خود را از همه به تو وابستم، اگر بداری تو را پرستم و اگر نداری خود پرستم؛ نومید مساز بگیر دستم.
5. مناجات شمارهٔ ۲۰الهی! ای دور نظر! و ای نیکو حضر! و ای نیکوکارِ نیک منظر! ای دلیل هر برگشته! و ای راهنمای هر سرگشته! ای چاره‌ساز هر بیچاره! و ای آرندهٔ هر آواره! ای جامع هر پراکنده! و ای رافع هر افتاده! دست ما گیر ای بخشنده بخشاینده!
6. مناجات شمارهٔ ۲۱الهی! کار آن دارد که با تو کاری دارد، یار آن دارد که چون تو یاری دارد، او که در هر دو جهان تو را دارد هرگز کی تو را بگذارد.
7. مناجات شمارهٔ ۲۲الهی! در سر گریستنی دارم دراز. ندانم از حسرت گِریم یا از ناز. گریستن از حسرت، بهر یتیم و گریستن شمع بهر ناز؛ از ناز گریستن چون بود، این قصه‌ای‌ست دراز.
8. مناجات شمارهٔ ۲۳الهی! یک چند به یاد تو نازیدم، اینم بس که صحبت تو ارزیدم.