شمارهٔ ۲۳۴

ادامه‌ی مناجات پیر انصار

1. شمارهٔ ۲۳۶الهی دوستان تو سران و سرهنگانند و بی گنج و خواسته توانگرانند و بنام درویشانند و بحقیقت توانگران جهان خود ایشانند، دردها دارند و از گفتن آن بیزبانند
2. شمارهٔ ۲۳۷الهی هر چند از بدسزای خویش بدردم لیکن از مفلس نوازی تو شادم
3. شمارهٔ ۲۳۸خداوندا من قدر و شأن تو را ندانم و سزای تو را ناتوانم و در بیچارگی خود سرگردانم و روز بروز بر زیانم
4. شمارهٔ ۲۳۹خدایا من کیستم که بر درگاه تو زارم یا قصه درد خود بتو پردازم
5. شمارهٔ ۲۴۰الهی ای راهنما به کرم، فروماندم در حیرت یکدم، آن کدام است؟ دمی که نه حوا در آن گنجد نه آدم، اگر من آن دم بیابم چون من کیست؟ بیچاره و زنده ای که بی نفسش باید زیست
6. شمارهٔ ۲۴۱الهی از خود تو هر مفلسی را نصیبی و از کرم تو هر دردمندی را طبیبی و از وسعت رحمت تو هر کسی را سهمی است
7. شمارهٔ ۲۴۲ای یار بارم ده تا داستان درد خود به تو پردازم، بردرگاه تو میزارم و در امید بیم تو می نازم، یک نظر در من نگر تا دو گیتی به آب اندازم
8. شمارهٔ ۲۴۳مهر تو به مهر خاتم ندهم