پری در اوستا آفریدهای اهریمنی و فریبنده بود که به شکل ستاره‌ی دنباله‌دار یا زنی زیبا آدمیان را می‌فریفت. اما در ادبیات فارسی پس از اسلام، معنایش دگرگون شد و نماد زیبایی و لطافت شد؛ تا جایی که «پری‌رو» و «پری‌وش» ستایش زیبایی است.
پری در اوستا
در اوستا «پئیریکا» از آفریدگان اهریمنی است که با جادو و فریبندگی، آب و گیاه را می‌آلاید و تیشتر با آنان می‌جنگد. گرشاسپ نیز با پری‌ای به نام خنثئیتی جنگید.
پری در ادب فارسی
در شاهنامه پریان گاه یاران آدمیان‌اند: در سپاه هوشنگ در کنار آدمیان می‌جنگند. در ادبیات پسین و قصه‌های عامیانه، پری موجودی زیبا و بالدار است و «شاه پریان» در افسانه‌ها جای دارد. واژه‌هایی چون «پری‌رو» و «پری‌وش» ستایش زیبایی است و حافظ گفته است: «پری نهفته‌رخ و دیو در کرشمه‌ی حسن».
پرسش‌های رایج
پری در اوستا نیک بود یا بد؟
در اوستا آفریدهای اهریمنی و فریبنده بود.
چرا در فارسی پری نماد زیبایی است؟
در دورهی اسلامی، معنای پری دگرگون شد و نماد زیبایی و لطافت شد.
منابع
- اوستا، تیر یشت
- دانشنامه‌ی ایرانیکا، مدخل «Pari»
- بهمن سرکاراتی، پری: تحقیقی در حاشیه‌ی اسطوره‌شناسی