سوره حاقه (الحاقة)

1. ۱

   بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْحَآقَّةُ

   قیامت آن روز حق و حقیقت است (که حقوق خلق و حقایق امور در آن به ظهور رسد).

2. ۲

   مَا ٱلْحَآقَّةُ

   آن روز حق و حقیقت چه (روز هولناک سختی) است؟

3. ۳

   وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحَآقَّةُ

   چگونه سختی و عظمت آن روز را درک توانی کرد؟

4. ۴

   كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌۢ بِٱلْقَارِعَةِ

   قوم عاد و ثمود آن روز کوبنده را تکذیب کردند.

5. ۵

   فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا۟ بِٱلطَّاغِيَةِ

   اما قوم ثمود به کیفر طغیان هلاک شدند.

6. ۶

   وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا۟ بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ

   اما قوم عاد نیز به بادی تند و سرکش به هلاکت رسیدند.

7. ۷

   سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَٰنِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى ٱلْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَىٰ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ

   که آن باد تند را خدا هفت شب و روز پی در پی بر آنها مسلط کرد که دیدی آن مردم گویی ساقه نخل خشکی بودند که به خاک در افتادند.

8. ۸

   فَهَلْ تَرَىٰ لَهُم مِّنۢ بَاقِيَةٍ

   آیا هیچ بینی که (دیگر به روزگار) از آنان اثری باشد؟

9. ۹

   وَجَآءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُۥ وَٱلْمُؤْتَفِكَٰتُ بِٱلْخَاطِئَةِ

   و فرعون و اقوام پیش از او و مردم آن آبادیهای زیر و رو شده (یعنی قوم زشتکار لوط) به کفر و خطاکاری برخاستند.

10. ۱۰

    فَعَصَوْا۟ رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً

    و با رسول پروردگارشان مخالفت کردند، خدا هم آنان را به عذابی سخت گرفتار ساخت.

11. ۱۱

    إِنَّا لَمَّا طَغَا ٱلْمَآءُ حَمَلْنَٰكُمْ فِى ٱلْجَارِيَةِ

    (شما مردم فرزندان نوحید که) ما چون طوفان دریا طغیان کرد شما را به کشتی نشاندیم (و نجاتتان دادیم).

12. ۱۲

    لِنَجْعَلَهَا لَكُمْ تَذْكِرَةً وَتَعِيَهَآ أُذُنٌ وَٰعِيَةٌ

    تا آن (غرق کفار و نجات مؤمنان) را مایه پند و عبرت شما مردم قرار دهیم و لیکن گوش شنوای هوشمندان این پند و تذکر را تواند فرا گرفت.

13. ۱۳

    فَإِذَا نُفِخَ فِى ٱلصُّورِ نَفْخَةٌ وَٰحِدَةٌ

    باز (به یاد آر) چون در صور (اسرافیل) یک بار بدمند.

14. ۱۴

    وَحُمِلَتِ ٱلْأَرْضُ وَٱلْجِبَالُ فَدُكَّتَا دَكَّةً وَٰحِدَةً

    و زمین و کوهها را بر دارند و یک مرتبه همه را خرد و متلاشی سازند.

15. ۱۵

    فَيَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ ٱلْوَاقِعَةُ

    آن‌گاه آن واقعه بزرگ قیامت واقع گردد.

16. ۱۶

    وَٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَهِىَ يَوْمَئِذٍ وَاهِيَةٌ

    و بنای مستحکم آسمان (از دهشت و عظمت) آن روز سست شود و سخت درهم شکافد.

17. ۱۷

    وَٱلْمَلَكُ عَلَىٰٓ أَرْجَآئِهَا ۚ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَئِذٍ ثَمَٰنِيَةٌ

    و فرشتگان بر اطراف آسمان (منتظر فرمان حق) باشند و عرش پروردگارت را در آن روز هشت ملک مقرّب بر فراز سرشان (یا فراز سر مردم) بردارند.

18. ۱۸

    يَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَىٰ مِنكُمْ خَافِيَةٌ

    آن روز که (در پیشگاه حساب) شما را حاضر کنند هیچ کار از اسرار مخفی شما هم پنهان نخواهد ماند.

19. ۱۹

    فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ فَيَقُولُ هَآؤُمُ ٱقْرَءُوا۟ كِتَٰبِيَهْ

    اما کسی که نامه اعمال او را به دست راستش دهند (با کمال نشاط و شادمانی و سربلندی به اهل محشر) گوید: بیایید نامه مرا بخوانید.

20. ۲۰

    إِنِّى ظَنَنتُ أَنِّى مُلَٰقٍ حِسَابِيَهْ

    من ملاقات این روز حسابم را اعتقاد داشتم (و در دنیا به گناه نپرداختم).

21. ۲۱

    فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ

    این چنین کس در عیش و زندگانی خوش خواهد بود.

22. ۲۲

    فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ

    در بهشت عالی رتبه (ابدی).

23. ۲۳

    قُطُوفُهَا دَانِيَةٌ

    که میوه‌های آن همیشه در دسترس (بهشتیان) است.

24. ۲۴

    كُلُوا۟ وَٱشْرَبُوا۟ هَنِيٓـًٔۢا بِمَآ أَسْلَفْتُمْ فِى ٱلْأَيَّامِ ٱلْخَالِيَةِ

    (و خطاب رسد که) از طعام و شرابهای لذیذ و گوارای بهشتی هر چه خواهید تناول کنید، شما را گوارا باد، که این پاداش اعمال ایّام گذشته دنیاست که (بر امروز خویش) پیش فرستادید.

25. ۲۵

    وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَٰبَهُۥ بِشِمَالِهِۦ فَيَقُولُ يَٰلَيْتَنِى لَمْ أُوتَ كِتَٰبِيَهْ

    و اما آن کس که کتاب عملش به دست چپ دهند (با کمال شرمندگی و اندوه) گوید: ای کاش نامه مرا به من نمی‌دادند.

26. ۲۶

    وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِيَهْ

    و من هرگز از حساب اعمالم آگاه نمی‌شدم.

27. ۲۷

    يَٰلَيْتَهَا كَانَتِ ٱلْقَاضِيَةَ

    ای کاش مرگ مرا از چنگ این غصه و عذاب نجات می‌داد.

28. ۲۸

    مَآ أَغْنَىٰ عَنِّى مَالِيَهْ ۜ

    (ای داد که) مال و ثروت من امروز به فریاد من نرسید.

29. ۲۹

    هَلَكَ عَنِّى سُلْطَٰنِيَهْ

    همه قدرت و حشمتم نابود گردید.

30. ۳۰

    خُذُوهُ فَغُلُّوهُ

    (و خطاب قهر رسد که) او را بگیرید و در غل و زنجیر کشید.

31. ۳۱

    ثُمَّ ٱلْجَحِيمَ صَلُّوهُ

    تا بازش به دوزخ در افکنید.

32. ۳۲

    ثُمَّ فِى سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَٱسْلُكُوهُ

    آن‌گاه به زنجیری که طولش هفتاد ذراع است (به آتش) در کشید.

33. ۳۳

    إِنَّهُۥ كَانَ لَا يُؤْمِنُ بِٱللَّهِ ٱلْعَظِيمِ

    که او به خدای بزرگ ایمان نیاورده.

34. ۳۴

    وَلَا يَحُضُّ عَلَىٰ طَعَامِ ٱلْمِسْكِينِ

    و هرگز مسکینی را بر سفره طعام خود به رغبت نخوانده است.

35. ۳۵

    فَلَيْسَ لَهُ ٱلْيَوْمَ هَٰهُنَا حَمِيمٌ

    بدین سبب امروز هیچ خویش و دوستداری که به فریادش رسد در اینجا ندارد.

36. ۳۶

    وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِينٍ

    و طعامی غیر از غسلین (چرک و پلیدی دوزخیان) نصیبش نیست.

37. ۳۷

    لَّا يَأْكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلْخَٰطِـُٔونَ

    و آن طعام را کسی جز اهل دوزخ نمی‌خورد.

38. ۳۸

    فَلَآ أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ

    قسم به آنچه (از آثار حق) می‌بینید.

39. ۳۹

    وَمَا لَا تُبْصِرُونَ

    و آنچه نمی‌بینید.

40. ۴۰

    إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ

    که قرآن به حقیقت (وحی خدا و) کلام رسول بزرگواری است.

41. ۴۱

    وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تُؤْمِنُونَ

    و آن نه سخن شاعری (و گفتار خیالی و موهومی) است (گر چه) اندکی از شما مردم به آن ایمان می‌آورید.

42. ۴۲

    وَلَا بِقَوْلِ كَاهِنٍ ۚ قَلِيلًا مَّا تَذَكَّرُونَ

    و نه حرف کاهن غیبگوست (گر چه) اندکی از شما مردم متذکر حقایق آن می‌شوید.

43. ۴۳

    تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَٰلَمِينَ

    این قرآن تنزیل خدای عالمیان است.

44. ۴۴

    وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَيْنَا بَعْضَ ٱلْأَقَاوِيلِ

    و اگر (محمّد صلّی اللّه علیه و آله و سلّم) از دروغ به ما برخی سخنان را می‌بست،

45. ۴۵

    لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِٱلْيَمِينِ

    محققا ما او را (به قهر و انتقام) از یمینش می‌گرفتیم.

46. ۴۶

    ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ ٱلْوَتِينَ

    و رگ و تینش را قطع می‌کردیم.

47. ۴۷

    فَمَا مِنكُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَٰجِزِينَ

    و شما هیچ یک بر دفاع از او قادر نبودید.

48. ۴۸

    وَإِنَّهُۥ لَتَذْكِرَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ

    و این قرآن به حقیقت پند و تذکر پرهیزکاران عالم است.

49. ۴۹

    وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ

    و البته ما می‌دانیم که شما برخی تکذیب آن می‌کنید.

50. ۵۰

    وَإِنَّهُۥ لَحَسْرَةٌ عَلَى ٱلْكَٰفِرِينَ

    و تکذیبش عاقبت مایه ندامت کافران است.

51. ۵۱

    وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلْيَقِينِ

    و این حق و حقیقت محض است.

52. ۵۲

    فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ

    پس به نام خدای بزرگوار خود تسبیح گوی و آن را به ستایش یاد کن.

متن قرآن: رسم‌الخط عثمانی، پروژه‌ی تنزیل (tanzil.net)؛ بدون تغییر در متن. ترجمه‌ی فارسی: مهدی الهی قمشه‌ای؛ توضیح‌های داخل پرانتز از مترجم است.