پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۶۰

چشم من سوی تو، چشم تو به سوی دگری

من به روی تو ببینم، تو به روی دگری

ما چو طوطی ز نم جوی طبیعت سبزیم

سبزه ما نخورد آب ز جوی دگری

پاکی دل به تو در سجده تسلیم چه سود

نتوان کرد عبادت به وضوی دگری

گر سبوی خودم از دست رود بر سر آب

به که چون دسته بچسبم به سبوی دگری

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۶۲ندارد دیده ما طالع نظاره رویی
  2. شمارهٔ ۷۶۳کهنه شد گلشن، ز جوی شیشه آبی نوش کن
  3. شمارهٔ ۷۶۴گل را نبود رونق رویی که تو داری
  4. شمارهٔ ۷۶۵تازگیهای بهار از گل تر مستغنی ست
  5. شمارهٔ ۷۶۶غیر اگر سویت ببیند، رونپوشی، رخ نتابی
  6. شمارهٔ ۷۶۷صبوحی می کنم در اول شب
  7. شمارهٔ ۷۶۸برون رفتن چو تیر از خانه، می زیبد جوانان را
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.