شاطر عباس صبوحی
شب
دست بر زلفش زدم، شب بود، چشمش مست خواب
برقع از رویش گشودم تا درآید آفتاب
گفتمش خورشید سر زد، ماه من بیدار شو
گفت تا من برنخیزم، کی برآید آفتاب
شاطر عباس صبوحی
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- نالهچشمان تو با فتنه به جنگ آمده است
- ستمگرهر قدر زلف تو ای سلسله مو سلسله دارد
- خون سیاوشابروی تو رفته رفته تا گوش آمد
- نقاشکشید نقش تو نقاش و اشتباه کشید
- برزخدست برزخ گرفت و سوخت مرا
- دود سیهدر آب پر غراب افتاده مگیر
- گهرهر روز گرفت خانهٔ کعبه شرف
- بدرنموده گوشهٔ ابرو به من مهی لب بام
درباره‌ی شاطر عباس صبوحی
شاطر عباس متخلص به صبوحی، تولد او را به سال ۱۲۷۵ هجری قمری در شهر قم، اقامتگاهش را تهران، نام پدر او را کربلایی محمد علی و نام جدش را مشهدی مراد نوشته‌اند، دربارۀ سیما و قد و قامت و اخلاقش چنین گفته‌اند: قامتی متوسط به حد اعتدال داشت، چهارشانه، دارای موی مشکی، ابروان پر پشت و دیدگانی فراخ و گشاده بود. کلفتی لبان و خوش...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.