پرش به محتوای اصلی
اسیر شهرستانی اسیر شهرستانی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱۷

دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا

همین نشانه فرزانگی بس است مرا

ز خویشتن به دیار جنون گریزانم

که آشنایی بیگانگی بس است مرا

کجاست غم که کشد رخت من به کوی جنون

به عقل نسبت همخانگی بس است مرا

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۱۹به آفتاب برابر مساز یار مرا
  2. شمارهٔ ۲۰نیست در سر هوس جوش خریدار مرا
  3. شمارهٔ ۲۱نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را
  4. شمارهٔ ۲۲صبح بیدار ندارد نظر پاک مرا
  5. شمارهٔ ۲۳کرده ای لبریز می جام مرا
  6. شمارهٔ ۲۴گشته سودای غمش هم درد و هم درمان مرا
  7. شمارهٔ ۲۵ز پرده های خموشی شنو فغان مرا
  8. شمارهٔ ۲۶کرده ام مرغی سبکروحی امید و بیم را
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

اسیر شهرستانی درباره‌ی اسیر شهرستانی

میرزا جلال‌الدین محمد بن مؤمن اسیر شهرستانی اصفهانی (زاده ۱۰۲۹ ق در اصفهان – درگذشت ۱۰۴۹ ق و به روایتی ۱۰۵۹ ق) از شاعران بزرگ فارسی‌سرای سبک هندی قرن ۱۱ ق. است. میرزا جلال‌الدین، فرزند ارشد میرزا مؤمن از سادات شهرستان - از توابع اصفهان - و از شاعران بزرگ سبک هندی سدهٔ ۱۱ ق. است. ظاهراً در سال ۱۰۲۹ ق در اصفهان زاده شد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.