پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۳۱

بر خاک درش مست و خراب افتادم

همسایهٔ او در آفتاب افتادم

گفتم که منم که نور او می‌نگرم

کشتی بشکست و من در آب افتادم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۳۳در کوی خرابات حضوری دارم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۳۴گویی که توکل و رضایی دارم
  3. رباعی شمارهٔ ۲۳۵هر آینه ای که آید اندر نظرم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۳۶تا جان دارم به می خوری می‌ کوشم
  5. رباعی شمارهٔ ۲۳۷تا جان باشد به می خوری می‌ کوشم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۳۸گفتم چه کنم که می گو چه کنم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۳۹هر گه که دل از خلق جدا می‌ بینم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۴۰در خلوت دل یار نهان می ‌بینم
همه‌ی رباعیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.