پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

مثنویات

شمارهٔ ۱۶

گر تو را دردیست رو درمان بجو

ور تو را سرّیست با مرشد بگو

گر نداری مرشدی جویاش باش

چون بدیدی گرد ِ خاک ِ پاش باش

دامن او را بگیر و بنده شو

وانگهی در بندگی پاینده شو

هرچه فرماید مکن بر وی مزید

تا مریدی گردی و چون بایزید

چیست شرط ره سخن بشنودن است

مردهٔ پیر مربی بودنست

بی مربی کار کی گردد تمام

مرشدی باید مکمل والسلام

ادامه‌ی مثنویات

  1. شمارهٔ ۱۸یارم اگر ز سرش نقابی بسته
  2. شمارهٔ ۱۹مظهر اعیان ما ارواح ما
  3. شمارهٔ ۲۰عین ما از حب ذاتی فیض یافت
  4. شمارهٔ ۲۱هر یک از اسمای حق در علم او
  5. شمارهٔ ۲۲هر نفس جامی به رندی می دهند
  6. شمارهٔ ۲۳از تعیُن اسم اعظم رو نمود
  7. شمارهٔ ۲۴چیست انسان دیدهٔ بینا بود
  8. شمارهٔ ۲۵قطب عالم نقطهٔ پرگار روح
همه‌ی مثنویات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.