پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۷۳

کاه و جو خلق برد خوش خوش

در خرمن وی فتاد آتش

و آن کس که خورد ز مال مردم

حلقش گیرد به روز مرگش

هر کس که چنان شود چنین است

قربان شو هم بگو به ترکش

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۹۷۵دردمندیم و از دوا فارغ
  2. غزل شمارهٔ ۹۷۶عشق او دریا و ما در وی صدف
  3. غزل شمارهٔ ۹۷۷وقت آن آمد که ما را باز بنوازی به لطف
  4. غزل شمارهٔ ۹۷۸پادشاه عاشقانیم و گدای کوی عشق
  5. غزل شمارهٔ ۹۷۹عاشقان غرقند در دریای عشق
  6. غزل شمارهٔ ۹۸۰تن به جان زنده است و جان از عشق
  7. غزل شمارهٔ ۹۸۱عالم عرض است و جوهرش حق
  8. غزل شمارهٔ ۹۸۲در آینهٔ وجود مطلق
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.