پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۷۴۸

سیدم روح اعظمش خوانند

آب ارواح و آدمش خوانند

روح اعظم به اعتبار بدن

جام گویند و هم جمش خوانند

صورت اسم جامع است از آن

معنی جمله عالمش خوانند

همدم او اگر دمی باشی

حاصل عمر آن دمش خوانند

غم او راحت دل و جان است

حیف باشد اگر غمش خوانند

عارفان جز کلام حضرت او

قصه این و آن کمش خوانند

نعمت الله را اگر یابند

صورت اسم اعظمش خوانند

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۷۵۰ساغر و می مدام در کارند
  2. غزل شمارهٔ ۷۵۱آنها که نگار را نگارند
  3. غزل شمارهٔ ۷۵۲عمر ما رفته بود باز آمد
  4. غزل شمارهٔ ۷۵۳عمر ما رفته بود باز آمد
  5. غزل شمارهٔ ۷۵۴واحد به صفات کثرت آمد
  6. غزل شمارهٔ ۷۵۵خوش ماه تمامی است که از غیب برآمد
  7. غزل شمارهٔ ۷۵۶مستانه ساقی از در در آمد
  8. غزل شمارهٔ ۷۵۷ملک عشقش به غیر ما نرسد
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.