پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۷۴

مردی که برای دین سوارست تویی

شخصی که جمال روزگارست تویی

چرخی که به ذات کامگارست تویی

شمسی که زنجم یادگارست تویی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۷۶خود ماه بود چنین منور که تویی
  2. رباعی شمارهٔ ۳۷۷روشن‌تر از آفتاب و ماهی گویی
  3. رباعی شمارهٔ ۳۷۸جایی که نمودی آن رخ روح‌افزای
  4. رباعی شمارهٔ ۳۷۹با خصم تو از پی تو ای دهر آرای
  5. رباعی شمارهٔ ۳۸۰در عشق تو ای شکر لب روح افزای
  6. رباعی شمارهٔ ۳۸۱خود را چو عطا دهی فراوان مستای
  7. رباعی شمارهٔ ۳۸۲در پیش خودم همی کنی آنجابی
  8. رباعی شمارهٔ ۳۸۳شب را سلب روز فروزان کردی
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.