پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۵۷

با من ز دریچه‌ای مشبک دلخواه

از لطف سخن گفت و من استاده به راه

گفتی که ز نور روی آن بت ناگاه

صد کوکب سیاره بزاد از یک ماه

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۵۹گر تو به صلاح خویش کم نازی به
  2. رباعی شمارهٔ ۳۶۰جز یاد تو دل بهر چه بستم توبه
  3. رباعی شمارهٔ ۳۶۱با من دو هزار عشوه بفروخته‌ای
  4. رباعی شمارهٔ ۳۶۲در جامه و فوطه سخت خرم شده‌ای
  5. رباعی شمارهٔ ۳۶۳ای آنکه تو رحمت خدایی شده‌ای
  6. رباعی شمارهٔ ۳۶۴تا نقطهٔ خال مشک بر رخ زده‌ای
  7. رباعی شمارهٔ ۳۶۵هر چند به دلبری کنون آمده‌ای
  8. رباعی شمارهٔ ۳۶۶در حسن چو عشق نادرست آمده‌ای
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.