پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۶۴

تا نقطهٔ خال مشک بر رخ زده‌ای

عشق همه نیکوان تو شهرخ زده‌ای

طغرای شهنشاه جهان منسوخ‌ست

تا خط نکو بر رخ فرخ زده‌ای

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۶۶در حسن چو عشق نادرست آمده‌ای
  2. رباعی شمارهٔ ۳۶۷خشنودی تو بجویم ای مولایی
  3. رباعی شمارهٔ ۳۶۸چون نار اگرم فروختن فرمایی
  4. رباعی شمارهٔ ۳۶۹گفتم که ببرم از تو ای بینایی
  5. رباعی شمارهٔ ۳۷۰ای سوسن آزاد ز بس رعنایی
  6. رباعی شمارهٔ ۳۷۱تا تو ز درون وفای او می‌جویی
  7. رباعی شمارهٔ ۳۷۲غم کی خورد آنکه شادمانیش تویی
  8. رباعی شمارهٔ ۳۷۳بیزار شو از خود که زیان تو تویی
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.