پرش به محتوای اصلی
سنایی سنایی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۵۱

باز آن پسر چه زنخ خوش زن کو

آن کودک زن فریب مردافکن کو

گیرم دل مرده ریگم او برد و برفت

آن صبر که بازماند آن از من کو

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۵۳گفتی گله کرده‌ای ز من با که و مه
  2. رباعی شمارهٔ ۳۵۴ما ذات نهاده بر صفاتیم همه
  3. رباعی شمارهٔ ۳۵۵گر بدگویی ترا بدی گفت ای ماه
  4. رباعی شمارهٔ ۳۵۶از بهر یکی بوس به دو ماه ای ماه
  5. رباعی شمارهٔ ۳۵۷با من ز دریچه‌ای مشبک دلخواه
  6. رباعی شمارهٔ ۳۵۸زین عالم بی وفا بپردازی به
  7. رباعی شمارهٔ ۳۵۹گر تو به صلاح خویش کم نازی به
  8. رباعی شمارهٔ ۳۶۰جز یاد تو دل بهر چه بستم توبه
همه‌ی رباعیات ←

سنایی درباره‌ی سنایی

ابوالمجد مجدود بن آدم متخلص به سنایی شاعر و عارف بزرگ و نامدار نیمهٔ دوم سده پنجم و نیمهٔ اول سدهٔ ششم هجری است. وی در سال ۴۶۳ یا ۴۷۳ هجری قمری در غزنین دیده به جهان گشود. چنان چه از شعر سنایی برمی‌آید، او به تمام دانش‌های زمان خود آگاهی و آشنایی و در برخی تبحر و استادی داشته است. وی در سال ۵۲۵ یا ۵۳۵ هجری قمری در سن ۶...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.