پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی صحیفهٔ اول : در ذکر سادات رفیع الدرجات

  1. ۱۲۱- امیر سعد الحقاز سادات نور بخشی است در یزد متوطن بود در شعر نصیبی تخلص میکرد این مطلع از اوست :
  2. ۱۲۲- امیر قربیاز سادات حسینی گیلان است اما در قزوین مسکونست و عاشق جوانی شده شب و روز در خدمت جوانست و شبها در گرد کوی او پاس میدارد. این مطلع از اوست و مناسب حال اوست :
  3. ۱۲۳- سید باقراز جمله سادات سمنان، بصباحت رخساری و لطافت گفتاری ممتاز و مستثنی است، این مطلع از اوست :
  4. ۱۲۴- میر علی کیااز سادات سیفی قزوین است جوان درویش نهاد نیکو اعتقاد است اوقات بکسب علوم می گذراند و طبعش از این شعر معلوم میتوان کرد .
  5. ۱۲۵- میر فدائیاز سادات خراطی استر آباد بود امیر عماد نام داشت . این اشعار از اوست :
  6. ۱۲۶- میر شکویاز سادات شیراز است و در صحافی و لاجورد شوئی وقوفی دارد و میگویند که در ساز هم دستی میزند این مطلع از اوست :
  7. ۱۲۷- امیر معزالدین حسین موسویطالب علم نیکو اخلاق است و در اشعار تخیلات نیک دارد این مطلع از اوست :
  8. ۱۲۸- سید علی کمونهبرادر زاده ی سید محمد ثانی است جوانی زیبا و خوش مشربست و خوش طبع و دل آور . در خدمت حضرت صاحبقرانی است این مطلع از اوست :
همه‌ی صحیفهٔ اول : در ذکر سادات رفیع الدرجات ←

سام میرزا صفوی درباره‌ی سام میرزا صفوی

ابوالنصر سام میرزا صفوی (تولد ۹۲۳ قمری در مراغه، وفات ۹۷۵ قمری در قلعهٔ قهقهه در نزدیکی مشگین‌شهر) از فرزندان شاه اسماعیل یکم صفوی است که اهل هنر بوده و کتاب تذکرهٔ سامی یا تحفهٔ سامی را به سال ۹۵۷ قمری نوشته است. در زمینهٔ خوشنویسی هم از او آثار قابل توجهی باقی است. سام میرزا به تحریک اطرافیانش یک بار به سرپیچی از بر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.