پرش به محتوای اصلی
سلمان ساوجی سلمان ساوجی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۰

چون حال دل من ز غمت گشت تباه

آویخت در آن زلف دل آشوب سیاه

ز آنسان که در آتش سقر اهل گناه

آرند به مار و کژدم از عجز پناه

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۲ای بس که شکست و باز بستم توبه
  2. رباعی شمارهٔ ۲۳ای دوست کجائی و کجائی که نئی؟
  3. رباعی شمارهٔ ۲۴چون چشم سیه بناز می‌گردانی
  4. رباعی شمارهٔ ۲۵در معده خالی ندهد مل ذوقی
  5. رباعی شمارهٔ ۲۶سوسن ز صبا یافت خط آزادی
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷تا اسب مراد شه صفت می‌تازی
  7. رباعی شمارهٔ ۲۸دی دیده به دل گفت که چرا پر خونی؟
  8. رباعی شمارهٔ ۲۹ای دیده پی بلای دل می‌پوئی
همه‌ی رباعیات ←

سلمان ساوجی درباره‌ی سلمان ساوجی

خواجه جمال الدین سلمان ابن خواجه علاءالدین محمد مشهور به سلمان ساوجی در دههٔ اول قرن هشتم هجری در ساوه متولد شد. وی ابتدا در خدمت خواجه غیاث الدین محمد و سلطان ابوسعید بهادر خان بوده و پس ازبر هم خوردن اساس سلطنت ایلخانان واقعی به خدمت امرای جلایر پیوست. دلشاد خاتون همسر شیخ حسن بزرگ نسبت به سلمان کمال توجه و محبت را د...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.