پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

۴۳- سوره الزّخرف

۱- آیات ۱ تا ۸

بسم االله الرحمن الرحیم

حم (۱) وَ اَلْکِتٰابِ اَلْمُبِینِ (۲) إِنّٰا جَعَلْنٰاهُ قُرْآناً عَرَبِیًّا لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ (۳) وَ إِنَّهُ فِی أُمِّ اَلْکِتٰابِ لَدَیْنٰا لَعَلِیٌّ حَکِیمٌ (۴) أَ فَنَضْرِبُ عَنْکُمُ اَلذِّکْرَ صَفْحاً أَنْ کُنْتُمْ قَوْماً مُسْرِفِینَ (۵) وَ کَمْ أَرْسَلْنٰا مِنْ نَبِیٍّ فِی اَلْأَوَّلِینَ (۶) وَ مٰا یَأْتِیهِمْ مِنْ نَبِیٍّ إِلاّٰ کٰانُوا بِهِ یَسْتَهْزِؤُنَ (۷) فَأَهْلَکْنٰا أَشَدَّ مِنْهُمْ بَطْشاً وَ مَضیٰ مَثَلُ اَلْأَوَّلِینَ (۸)

بنام خداوند بخشاینده مهربان

حم (۱) قسم بحق کتاب روشن (۲) بدرستی که ما گردانیدیم آن را قرآنی عربی باشد که شما دریابید بعقل (۳) و بدرستی که آن در اصل کتاب نزد ما هر آینه بلند مرتبه با حکم است (۴) آیا پس حم (۱) بگردانیم از شما ذکر را باعراض از بهر آنکه هستید گروهی اسراف‌کاران (۵) و بسیار فرستادیم از پیغمبری در پیشینیان (۶) و نمی‌آمد ایشان را هیچ پیغمبری مگر که بودند بآن استهزا می‌کردند (۷) پس هلاک کردیم سخت‌تر از ایشان را در قوت و گذشت داستان پیشینیان (۸)

بعد بسم االله الرحمن الرحیم

میخورد سوگند حق بر حا و میم

آن حقیقت یعنی اندر انجلا

کاولش حق است و آخر مصطفی (ص)

یا قسم بر اسمهای احسن است

کابتدایش حا و میم این اَبیَن است

هم به قرآن مبین مستطاب

یعنی این آیات و این روشن کتاب

که بیان کردیم بر لفظ عرب

تا شما یابید شاید در طلب

هست در ام الکتاب او نزد ما

بس بزرگ و محکم از نقص و خطا

یا که اندر لوح محفوظ مبین

هست احکامش به حکمت بس متین

ما شما را وا زنیم آیا از آن

دورتان سازیم یعنی زین بیان

چون شما هستید قومی که ز حد

رفته بیرونید و رهتان گشته سد

ای بسا کز جنس آن پیغمبران

ما فرستادیم در پیشینیان

نامد ایشان را رسولی بهر پند

جز که می کردند بر او ریشخند

پس تبه کردیمشان بر وجه بد

در توانایی بُدند ایشان اشد

قصۀ پیشینیان بگذشته بس

اندر این قرآن به هر جا پیش و پس

ادامه‌ی ۴۳- سوره الزّخرف

  1. ۳- آیات ۱۶ تا ۲۵أَمِ اِتَّخَذَ مِمّٰا یَخْلُقُ بَنٰاتٍ وَ أَصْفٰاکُمْ بِالْبَنِینَ (۱۶) وَ إِذٰا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِمٰا ضَرَبَ لِلرَّحْمٰنِ مَثَلاً ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَ هُوَ کَظِیمٌ (۱۷) أَ وَ مَنْ یُنَشَّؤُا فِی اَلْحِلْیَةِ وَ هُوَ فِی اَلْخِصٰامِ غَیْرُ مُبِ
  2. ۴- آیات ۲۶ تا ۳۲وَ إِذْ قٰالَ إِبْرٰاهِیمُ لِأَبِیهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِی بَرٰاءٌ مِمّٰا تَعْبُدُونَ (۲۶) إِلاَّ اَلَّذِی فَطَرَنِی فَإِنَّهُ سَیَهْدِینِ (۲۷) وَ جَعَلَهٰا کَلِمَةً بٰاقِیَةً فِی عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ (۲۸) بَلْ مَتَّعْتُ هٰؤُلاٰءِ وَ آبٰاءَهُمْ
  3. ۵- آیات ۳۳ تا ۳۹وَ لَوْ لاٰ أَنْ یَکُونَ اَلنّٰاسُ أُمَّةً وٰاحِدَةً لَجَعَلْنٰا لِمَنْ یَکْفُرُ بِالرَّحْمٰنِ لِبُیُوتِهِمْ سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ وَ مَعٰارِجَ عَلَیْهٰا یَظْهَرُونَ (۳۳) وَ لِبُیُوتِهِمْ أَبْوٰاباً وَ سُرُراً عَلَیْهٰا یَتَّکِؤُنَ (۳۴) وَ زُخْرُفاً وَ إِن
  4. ۶- آیات ۴۰ تا ۴۵أَ فَأَنْتَ تُسْمِعُ اَلصُّمَّ أَوْ تَهْدِی اَلْعُمْیَ وَ مَنْ کٰانَ فِی ضَلاٰلٍ مُبِینٍ (۴۰) فَإِمّٰا نَذْهَبَنَّ بِکَ فَإِنّٰا مِنْهُمْ مُنْتَقِمُونَ (۴۱) أَوْ نُرِیَنَّکَ اَلَّذِی وَعَدْنٰاهُمْ فَإِنّٰا عَلَیْهِمْ مُقْتَدِرُونَ (۴۲) فَاسْتَمْسِکْ بِالّ
  5. ۷- آیات ۴۶ تا ۵۰وَ لَقَدْ أَرْسَلْنٰا مُوسیٰ بِآیٰاتِنٰا إِلیٰ فِرْعَوْنَ وَ مَلاَئِهِ فَقٰالَ إِنِّی رَسُولُ رَبِّ اَلْعٰالَمِینَ (۴۶) فَلَمّٰا جٰاءَهُمْ بِآیٰاتِنٰا إِذٰا هُمْ مِنْهٰا یَضْحَکُونَ (۴۷) وَ مٰا نُرِیهِمْ مِنْ آیَةٍ إِلاّٰ هِیَ أَکْبَرُ مِنْ أُخْتِهٰا وَ أ
  6. ۸- آیات ۵۱ تا ۵۶وَ نٰادیٰ فِرْعَوْنُ فِی قَوْمِهِ قٰالَ یٰا قَوْمِ أَ لَیْسَ لِی مُلْکُ مِصْرَ وَ هٰذِهِ اَلْأَنْهٰارُ تَجْرِی مِنْ تَحْتِی أَ فَلاٰ تُبْصِرُونَ (۵۱) أَمْ أَنَا خَیْرٌ مِنْ هٰذَا اَلَّذِی هُوَ مَهِینٌ وَ لاٰ یَکٰادُ یُبِینُ (۵۲) فَلَوْ لاٰ أُلْقِیَ عَلَیْ
  7. ۹- آیات ۵۷ تا ۶۲وَ لَمّٰا ضُرِبَ اِبْنُ مَرْیَمَ مَثَلاً إِذٰا قَوْمُکَ مِنْهُ یَصِدُّونَ (۵۷) وَ قٰالُوا أَ آلِهَتُنٰا خَیْرٌ أَمْ هُوَ مٰا ضَرَبُوهُ لَکَ إِلاّٰ جَدَلاً بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ (۵۸) إِنْ هُوَ إِلاّٰ عَبْدٌ أَنْعَمْنٰا عَلَیْهِ وَ جَعَلْنٰاهُ مَثَلاً
  8. ۱۰- آیات ۶۳ تا ۶۷وَ لَمّٰا جٰاءَ عِیسیٰ بِالْبَیِّنٰاتِ قٰالَ قَدْ جِئْتُکُمْ بِالْحِکْمَةِ وَ لِأُبَیِّنَ لَکُمْ بَعْضَ اَلَّذِی تَخْتَلِفُونَ فِیهِ فَاتَّقُوا اَللّٰهَ وَ أَطِیعُونِ (۶۳) إِنَّ اَللّٰهَ هُوَ رَبِّی وَ رَبُّکُمْ فَاعْبُدُوهُ هٰذٰا صِرٰاطٌ مُسْتَقِیمٌ (۶۴)
همه‌ی ۴۳- سوره الزّخرف ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.