۳- آیات ۱۷ تا ۲۰

اِصْبِرْ عَلیٰ مٰا یَقُولُونَ وَ اُذْکُرْ عَبْدَنٰا دٰاوُدَ ذَا اَلْأَیْدِ إِنَّهُ أَوّٰابٌ (۱۷) إِنّٰا سَخَّرْنَا اَلْجِبٰالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ اَلْإِشْرٰاقِ (۱۸) وَ اَلطَّیْرَ مَحْشُورَةً کُلٌّ لَهُ أَوّٰابٌ (۱۹) وَ شَدَدْنٰا مُلْکَهُ وَ آتَیْنٰاهُ اَلْحِکْمَةَ وَ فَصْلَ اَلْخِطٰابِ (۲۰)

صبر کن بر آنچه می‌گویند و یاد کن بنده ما را داود صاحب قوت بدرستی که او بود رجوع‌کننده (۱۷) بدرستی که ما رام کردیم کوه‌ها را که با او تسبیح می‌گفتند بشبانگاه و وقت بر آمدن آفتاب (۱۸) و پرنده را جمع کرده شده همه بودند مر او را رجوع‌کننده (۱۹) و سخت گردانیدیم پادشاهیش را و دادیم او را حکم و تمیز گفتارش یعنی بیان روشن بی‌اشتباه (۲۰)

« در بیان حکایت داوود(ع) و اوریا »