پرش به محتوای اصلی
صفی علیشاه صفی علیشاه

۳- سوره آل عمران

۱۰- آیات ۲۸ تا ۳۰

لاٰ یَتَّخِذِ اَلْمُؤْمِنُونَ اَلْکٰافِرِینَ أَوْلِیٰاءَ مِنْ دُونِ اَلْمُؤْمِنِینَ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذٰلِکَ فَلَیْسَ مِنَ اَللّٰهِ فِی شَیْ‌ءٍ إِلاّٰ أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقٰاةً وَ یُحَذِّرُکُمُ اَللّٰهُ نَفْسَهُ وَ إِلَی اَللّٰهِ اَلْمَصِیرُ (۲۸) قُلْ إِنْ تُخْفُوا مٰا فِی صُدُورِکُمْ أَوْ تُبْدُوهُ یَعْلَمْهُ اَللّٰهُ وَ یَعْلَمُ مٰا فِی اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِی اَلْأَرْضِ وَ اَللّٰهُ عَلیٰ کُلِّ شَیْ‌ءٍ قَدِیرٌ (۲۹) یَوْمَ تَجِدُ کُلُّ نَفْسٍ مٰا عَمِلَتْ مِنْ خَیْرٍ مُحْضَراً وَ مٰا عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَیْنَهٰا وَ بَیْنَهُ أَمَداً بَعِیداً وَ یُحَذِّرُکُمُ اَللّٰهُ نَفْسَهُ وَ اَللّٰهُ رَؤُفٌ بِالْعِبٰادِ (۳۰)

باید نگیرند گروگان کافران را دوستان از جز گروندگان و آنکه می‌کند آن را پس نیست از خدا در چیزی مگر آنکه بپرهیزید از ایشان پرهیز کردنی و می‌ترساند شما را خدا از خود و بسوی خداست بازگشت (۲۸) بگو اگر پنهان دارید آنچه در سینه‌های شماست یا آشکار کنید آن را می‌داندش خدا و می‌داند آنچه در آسمانها و آنچه در زمین است و خدا بر همه چیزی تواناست (۲۹) روزی که می‌یابد هر تنی آنچه را کرده از خوبی حاضر کرده و آنچه را کرده از بدی آرزو می‌کند که کارش بود میانه آن و میانه او مسافتی دور و می‌ترساند شما را خدا از خود و خدا مهربانست به بندگان (۳۰)

مؤمنان کفار را بر خویش دوست

می نگیرند این نه اندر دین نکوست

آنکه در دین مر شما را نیست یار

دوستی با او بود دور از شعار

دوستی با غیر مؤمن نارواست

کو در آئین و عمل دور از شماست

انگبینی کو به زهر آلوده است

گر خورد کس دشمن خود بوده است

هر که کرد این، از خدا بیگانه است

نیستش چیزی ز دین دیوانه است

از ولای حق ندارد بهره او

این کند با حق کسی غیر از عدو

یار دل شو نفس خونی را بهل

گردی از آن، رو سفید از این خجل

لذت نفس است مانند سراب

میبرد بر خشک تیهت، نی بر آب

مینماید چون سرابت شادی ای

زار میری پس میان وادی ای

زاغ را گیری گذاری باز را

یار خوانی نفس حیلت باز را

سوی گورستان بَرد زاغ از رهت

باز بکشد جانب شاهنشهت

زنده کی با مرده هرگز یار شد

جز مگر وقتی که خود مردار شد

مردگان با هم به گورستان خوشند

مهوشانِ زنده یارِ مهوشند

زنده ای از مرده گر جوید فلاح

یا شود یار ، از تقیّه است و صلاح

مؤمن ار مغلوب و کافر غالب است

عیب نبود بل تقیّه واجب است

هست اظهار مودت با زبان

لازم اندر موقع خوف و زیان

می بترساند شما را حق ز خود

هم بر او برگشت خُلق از نیک و بد

گو کنید ار ظاهر ار پنهان خدا

داند آنچه با شد اندر سینه ها

هم بداند آنچه در ارض و سماست

هم به هر چیزی توانا ز اقتضاست

نفسها یابند در یوم النشور

آنچه کردند از نکویی در حضور

همچنین اعمال بد کآن ظاهر است

پیش روی او یکایک حاضر است

دوست دارد بین او و اعمال بد

فرق باشد تا نیاید در عدد

آن عملها جمله باشد پیش رو

می نماید بُعد آن را آرزو

میدهد حق بیمتان از خویشتن

تا بدانید این یقین خواهد شدن

نیس ت انذارش جز از لطف و وداد

چون رئوف است او به هر جا بر عباد

ادامه‌ی ۳- سوره آل عمران

  1. ۱۲- آیات ۳۵ تا ۳۷إِذْ قٰالَتِ اِمْرَأَتُ عِمْرٰانَ رَبِّ إِنِّی نَذَرْتُ لَکَ مٰا فِی بَطْنِی مُحَرَّراً فَتَقَبَّلْ مِنِّی إِنَّکَ أَنْتَ اَلسَّمِیعُ اَلْعَلِیمُ (۳۵) فَلَمّٰا وَضَعَتْهٰا قٰالَتْ رَبِّ إِنِّی وَضَعْتُهٰا أُنْثیٰ وَ اَللّٰهُ أَعْلَمُ بِمٰا وَضَعَتْ وَ لَی
  2. ۱۳- آیات ۳۸ تا ۳۹هُنٰالِکَ دَعٰا زَکَرِیّٰا رَبَّهُ قٰالَ رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ ذُرِّیَّةً طَیِّبَةً إِنَّکَ سَمِیعُ اَلدُّعٰاءِ (۳۸) فَنٰادَتْهُ اَلْمَلاٰئِکَةُ وَ هُوَ قٰائِمٌ یُصَلِّی فِی اَلْمِحْرٰابِ أَنَّ اَللّٰهَ یُبَشِّرُکَ بِیَحْییٰ مُصَدِّقاً بِکَلِمَةٍ م
  3. ۱۴- آیات ۴۰ تا ۴۴قٰالَ رَبِّ أَنّٰی یَکُونُ لِی غُلاٰمٌ وَ قَدْ بَلَغَنِیَ اَلْکِبَرُ وَ اِمْرَأَتِی عٰاقِرٌ قٰالَ کَذٰلِکَ اَللّٰهُ یَفْعَلُ مٰا یَشٰاءُ (۴۰) قٰالَ رَبِّ اِجْعَلْ لِی آیَةً قٰالَ آیَتُکَ أَلاّٰ تُکَلِّمَ اَلنّٰاسَ ثَلاٰثَةَ أَیّٰامٍ إِلاّٰ رَمْزاً وَ اُذْ
  4. ۱۵- آیات ۴۵ تا ۴۷إِذْ قٰالَتِ اَلْمَلاٰئِکَةُ یٰا مَرْیَمُ إِنَّ اَللّٰهَ یُبَشِّرُکِ بِکَلِمَةٍ مِنْهُ اِسْمُهُ اَلْمَسِیحُ عِیسَی اِبْنُ مَرْیَمَ وَجِیهاً فِی اَلدُّنْیٰا وَ اَلْآخِرَةِ وَ مِنَ اَلْمُقَرَّبِینَ (۴۵) وَ یُکَلِّمُ اَلنّٰاسَ فِی اَلْمَهْدِ وَ کَهْلاً وَ مِ
  5. ۱۶- آیات ۴۸ تا ۵۱وَ یُعَلِّمُهُ اَلْکِتٰابَ وَ اَلْحِکْمَةَ وَ اَلتَّوْرٰاةَ وَ اَلْإِنْجِیلَ (۴۸) وَ رَسُولاً إِلیٰ بَنِی إِسْرٰائِیلَ أَنِّی قَدْ جِئْتُکُمْ بِآیَةٍ مِنْ رَبِّکُمْ أَنِّی أَخْلُقُ لَکُمْ مِنَ اَلطِّینِ کَهَیْئَةِ اَلطَّیْرِ فَأَنْفُخُ فِیهِ فَیَکُونُ طَی
  6. ۱۷- آیات ۵۲ تا ۵۵فَلَمّٰا أَحَسَّ عِیسیٰ مِنْهُمُ اَلْکُفْرَ قٰالَ مَنْ أَنْصٰارِی إِلَی اَللّٰهِ قٰالَ اَلْحَوٰارِیُّونَ نَحْنُ أَنْصٰارُ اَللّٰهِ آمَنّٰا بِاللّٰهِ وَ اِشْهَدْ بِأَنّٰا مُسْلِمُونَ (۵۲) رَبَّنٰا آمَنّٰا بِمٰا أَنْزَلْتَ وَ اِتَّبَعْنَا اَلرَّسُولَ فَاکْت
  7. ۱۸- آیات ۵۶ تا ۵۸فَأَمَّا اَلَّذِینَ کَفَرُوا فَأُعَذِّبُهُمْ عَذٰاباً شَدِیداً فِی اَلدُّنْیٰا وَ اَلْآخِرَةِ وَ مٰا لَهُمْ مِنْ نٰاصِرِینَ (۵۶) وَ أَمَّا اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا اَلصّٰالِحٰاتِ فَیُوَفِّیهِمْ أُجُورَهُمْ وَ اَللّٰهُ لاٰ یُحِبُّ اَلظّٰالِمِینَ (۵۷)
  8. ۱۹- آیات ۵۹ تا ۶۳إِنَّ مَثَلَ عِیسیٰ عِنْدَ اَللّٰهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرٰابٍ ثُمَّ قٰالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ (۵۹) اَلْحَقُّ مِنْ رَبِّکَ فَلاٰ تَکُنْ مِنَ اَلْمُمْتَرِینَ (۶۰) فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ مٰا جٰاءَکَ مِنَ اَلْعِلْمِ فَقُلْ تَعٰالَوْا نَد
همه‌ی ۳- سوره آل عمران ←

صفی علیشاه درباره‌ی صفی علیشاه

میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.