صائب
تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۲۸
شراب کهنه در پیری مرا دارد جوان دایم
که دارد از مریدان این چنین پیری که من دارم؟
صائب
ادامه‌ی تک‌بیتهای برگزیده
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۰تماشای بهشت از خلوتم بیرون نمی‌آرد
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۱ز اکسیر قناعت می‌شمارم نعمت الوان
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۲امیدم به بی دست و پایی است، ورنه
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۳سپندست کز جا جهد، جا نماید
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۴گویند به هم، مردم عالم گلهٔ خویش
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۵نگاه گرم را سر ده به جانم تا دلی دارم
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۶از من خبر دوری این راه مپرسید
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۷جگر سنگ به نومیدی من می‌سوزد
درباره‌ی صائب
ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.