صائب
تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۲
امیدم به بی دست و پایی است، ورنه
چه کار آید از دست و پایی که دارم؟
صائب
ادامه‌ی تک‌بیتهای برگزیده
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۴گویند به هم، مردم عالم گلهٔ خویش
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۵نگاه گرم را سر ده به جانم تا دلی دارم
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۶از من خبر دوری این راه مپرسید
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۷جگر سنگ به نومیدی من می‌سوزد
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۸می‌کنم در کار ساحل این کهن تابوت را
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۳۹تا به کی بر دل ز غیرت زخم پنهانی خورم
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴۰چه نسبت است به مژگان مرا نمی‌دانم
- تک‌بیت شمارهٔ ۱۱۴۱عزیزی خواری و خواری عزیزی بار می‌آورد
درباره‌ی صائب
ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.