صائب
شمارهٔ ۱۱۳
دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت
گل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
کم خود گیر که انگشت نما می گردد
هر که چون ماه درین حلقه کم خویش گرفت
صائب
ادامه‌ی متفرقات
- شمارهٔ ۱۱۵مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست
- شمارهٔ ۱۱۶سیاه روی کتاب از ورق شماری ماست
- شمارهٔ ۱۱۷ترا که پنبه گوش شعور سیماب است
- شمارهٔ ۱۱۸زبان شانه درازست بر سر عالم
- شمارهٔ ۱۱۹دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست
- شمارهٔ ۱۲۰ستاره سحر عشق چشم بیدارست
- شمارهٔ ۱۲۱ترا که خط بناگوش ابجد نازست
- شمارهٔ ۱۲۲کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزست
درباره‌ی صائب
ملک‌الشعرا مولانا میرزا محمدعلی صائب تبریزی رحمه‌الله علیه (زادهٔ ۱۰۰۰ هجری قمری در اصفهان یا بنا به روایتی دیگر در تبریز) از شاعران پرآوازهٔ عهد صفویه بود که به واسطهٔ نوآوری‌ها و مضمون‌پردازی‌های بدیع در سبک رایج آن دوره (سبک هندی) به وی لقب شاهِ سبک هندی داده‌اند. در حقیقت او در این طرز سخن‌وری به قدری به نوآوری پر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.