پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

مفردات

شمارهٔ ۷

رفتن چو ضرورت‌است و منزل به گذاشت،

من خود ننهم دلی که بر باید داشت

ادامه‌ی مفردات

  1. شمارهٔ ۹گر راه نمایی، همه عالم راه‌است
  2. شمارهٔ ۱۰خواهی که به طبعت همه کس دارد دوست
  3. شمارهٔ ۱۱اگر بَوّاب و سرهنگان هم از درگه برانندت،
  4. شمارهٔ ۱۲این‌بار نه بانگ چنگ و نای و دهل‌است
  5. شمارهٔ ۱۳از مایهٔ بیسود نیاساید مرد
  6. شمارهٔ ۱۴گمان مبر که جهان اعتماد را شاید
  7. شمارهٔ ۱۵بیچاره که در میان دریا افتاد
  8. شمارهٔ ۱۶توان نان خورد اگر دندان نباشد
همه‌ی مفردات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.