پرش به محتوای اصلی
سعدی سعدی

مفردات

شمارهٔ ۱۱

اگر بَوّاب و سرهنگان هم از درگه برانندت،

از آن بهتر که در پهلوی مجهولی نشانندت!

ادامه‌ی مفردات

  1. شمارهٔ ۱۳از مایهٔ بیسود نیاساید مرد
  2. شمارهٔ ۱۴گمان مبر که جهان اعتماد را شاید
  3. شمارهٔ ۱۵بیچاره که در میان دریا افتاد
  4. شمارهٔ ۱۶توان نان خورد اگر دندان نباشد
  5. شمارهٔ ۱۷چه کندمالک مختار که فرمان ندهد
  6. شمارهٔ ۱۸وقتی دل دوستان به جنگ آزارند
  7. شمارهٔ ۱۹گفتم که برآید آبی از چاه امید
  8. شمارهٔ ۲۰دروغی که حالی دلت خوش کند
همه‌ی مفردات ←

سعدی درباره‌ی سعدی

مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.