سعدی
شمارهٔ ۵۷
دلت خوش باد و چشم از بخت روشن
به کام دوستان و رغم دشمن
سعدی
ادامه‌ی مفردات
- شمارهٔ ۵۹به نیکی و بدی آوازه در بسیط جهان
- شمارهٔ ۶۰الهی عاقبت محمود گردان
- شمارهٔ ۶۱هر که با من بدست و با تو نکو
- شمارهٔ ۶۲صاحبدل نیک سیرت علامه
- شمارهٔ ۶۳کرم به جای فروماندگان چو نتوانی
- شمارهٔ ۶۴ز خیرت خیر پیش آید، بکن چندانکه بتوانی
- شمارهٔ ۶۵اگر بریان کند بهرام، گوری
- شمارهٔ ۶۶نداند آنکه درآورد دوستان از پای
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.